او اينك از شما يارى مىطلبد و به سوى حقّ فرا مىخواند و شما را فرمان مىدهد كه به سويش رهسپار شويد تا او را در برابر مردمى كه پيمانشان را با وى زير پا نهاده‌اند و ياران صالحش را كشته و عاملانش را مثله كرده و بيت المالش را به غارت برده‌اند ، حمايت و يارى كنيد . خداوند شما را مرحمت كند ، به سوى او حركت كنيد . پس به معروف امر كنيد و از منكر جلوگيرى نماييد و در صحنه‌اى كه صالحان حاضر مىشوند ، شما نيز حضور يابيد . . . » . بدين سان قسمت نخست خطبهء امام حسن پايان مىپذيرد . وى در آغاز اين خطبه نخست دستور صاحب حكومت ( على عليه السلام ) را از روى نامه‌اى كه امام به دو سپرده براى مردم مىخواند و سپس خود شخصيّت بر جستهء خليفه را مورد شرح و توضيح قرار مىدهد تا بدين وسيله مردم خليفه را امين دين و دنياى خود قلمداد كنند . آنگاه به بررسى فتنهء اصحاب جمل مىپردازد تا روح انسانى كه آنان را به دفاع از مقدّسات وامىدارد ، برانگيزد و در پايان از بُعد دينى با آنان سخن مىراند و بدين ترتيب به كمال مقصود خويش دست مىيابد . امام حسن عليه السلام پس از اين سخنرانى ، خطبه ديگرى نيز ايراد كرد كه شور و حماسه در آن موج مىزد . وى طىّ اين خطبه مردم را به جهاد دعوت مىكرد و سرانجام در پس سخنرانيهاى آتشين وى ، شمار بسيارى از كوفيان به قصد يارى اميرمؤمنان به گرد وى جمع شدند . نا گفته نماند كه به دنبال اين سخنرانيها اقدامات و تدابير ديگرى نيز اعمال مىشد تا اين سخنان اثر خود را از دست ندهند .